Vastgelopen – overspannen…
Als je aan de buitenkant naar mijn leven keek, had ik het perfect voor elkaar. Een lieve, zorgzame partner, fantastische kinderen, een mooi ruim huis en weinig zorgen. “Wat heb jij een geluk,” hoorde ik vaak van anderen om me heen. En ze hadden gelijk. Al mijn dromen waren uitgekomen. Ik was snel tevreden en dacht dat ik gelukkig was.
Maar vanbinnen voelde het niet als een droom. Het voelde als een nachtmerrie. Ik was de verbinding met mezelf compleet kwijt en stevende in een sneltreinvaart af op het punt van totaal opgebrand zijn.
Ik probeerde alle ballen in de lucht te houden: de perfecte moeder zijn, de ideale partner, het huishouden runnen, klaarstaan voor familie en contacten onderhouden met vriendinnen. Ik wilde álles perfect doen. Maar het verdrietige was: voor mijn gevoel deed ik geen enkel ding meer goed. Ik was continu bezig met wat anderen van mij vonden en of iedereen om mij heen wel gelukkig was. Ondertussen liep ik mentaal en fysiek compleet leeg. Ik was doodmoe en overspannen.
De klap die harder aankwam dan een fysieke klap
Het elastiekje knapte thuis. Dat moment dat je zo vastloopt dat je simpelweg niet meer verder kunt. Het gevoel dat de mensen het dichtst bij me niet achter me stonden – terwijl dat achteraf gezien wel zo was, maar ik kon het simpelweg niet meer voelen – bracht de bom tot ontploffing. In plaats van te graven naar de échte, dieperliggende oorzaak van mijn overspannenheid, zocht ik de schuld vaak buiten mezelf. Ik maakte ruzie en riep dat ik de relatie wilde verbreken. Alles om maar niet naar die gapende leegte in mezelf te hoeven kijken.
Daarna stortte ik volledig in. Ik heb twee dagen lang alleen maar heel hard kunnen huilen. De pijn van het mentaal vastlopen was intenser dan een fysieke klap; op dat moment dacht ik oprecht dat fysieke pijn dragelijker zou zijn dan deze mentale chaos.
Jarenlang dacht ik dat ik voor twee of drie mensen tegelijk werk kon verzetten. Maar ik ben ook maar één persoon. Mijn lichaam en mijn geest trokken keihard aan de noodrem.
Ruimte voor een heel nieuwe droom
Nu sta ik gelukkig heel anders in mijn schoenen. Mijn dromen zijn compleet veranderd. Waar ik vroeger vooral bezig was met het perfecte plaatje voor de buitenwereld, heb ik nu een heel andere, diepe droom: er écht zijn voor andere mensen die nu vastlopen. Ik wil hen de steun en de inzichten bieden die ik destijds zelf zo hard nodig had.
Ik heb geleerd om dingen los te laten. Ik ben sterker, blijer en ik heb weer oprechte zin in het leven. Die periode van compleet vastlopen was pijnlijk, maar het dwong me wel om te stoppen met overleven en weer te gaan voelen.
Betekent dat dat het nu elke dag perfect is? Absoluut niet. Met een puber in huis, een man, en een zoontje van drie die me natuurlijk nog hard nodig heeft, blijft het een dagelijkse oefening om mezelf op de eerste plek te zetten. Dat blijft lastig, en dat mag ook.
Maar het grote verschil met toen? Ik wéét nu wanneer ik op de rem moet trappen voordat ik weer overspannen raak. Ik hoef niet eerst iedereen om me heen gelukkig te maken om er zelf te mogen zijn. En die chaos in mijn hoofd moet af en toe leeg, zodat mijn eigen joyful energy weer kan stromen.
Als jij nu op die bank zit en denkt: ik heb toch alles, waarom voel ik me dan zo kut? Weet dan dat je niet gek bent. Overspannenheid of het gevoel dat je opbreekt overkomt juist vaak de mensen die altijd maar doorzetten en de kar trekken. Je hoeft het niet alleen te doen, en je hoeft het vooral niet allemaal perfect te doen. Soms is de eerste stap naar herstel simpelweg toegeven dat je het even niet meer weet. En vanaf daar gaan we in mijn praktijk weer rustig bouwen.